ၾကမ္းတမ္း ဘ၀ထဲက အေတြးရိုင္းမ်ားေၾကာင့္ ေျပာရမလား…ၾကမၼာ မုန္တိုင္း ဒဏ္္ေၾကာင့္ လိွဳင္းထန္ ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမလား…ယိုးမယ္ ဖြဲ႔လို႔ ကုန္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူ႔ ေလာကထဲကို မ်က္ရည္ လမ္းခင္းျပီး ၀င္လာျပီ ဆိုကထဲက မေျပာပ ေလာက္တဲ့ အဆင္ေျပမွုဳ အနည္းငယ္က လြဲလို႔ ဘ၀ တေလွ်ာက္လံုးမွာ ခေရာင္းေတာထဲကို တိုး၀င္ ျဖတ္သန္း ခဲ့ရတာက မ်ားပါတယ္။ အဆင္မေျပ မွဳေတြဟာ ဘ၀ရဲ႕ထာ၀ရ အေဖာ္မြန္ပါ။ စိတ္ ဖိစီးမွဳ ေတြေၾကာင့္ အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ ႏုပ်ဳိတဲ့ အရြယ္ပိုင္ဆိုင္မွဳကို စြန႔္္လႊတ္ခဲ့ရတယ္။
ႏံုခ်ာ စုတ္ျပတ္တဲ့ ဘ၀မွာ ေလာကဓံကို အံၾကိတ္ ရင္ဆိုင္လို႔ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ခါးသီးမွဳ ရလဒ္ေတြကို ေနစဥ္ စားေနတဲ့ ထမင္းၾကမ္းခဲနဲ႔ ငပိရည္က သက္ေသခံတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဆန္ျပဳပ္ နဲ႔ ထမင္းရည္က ေ၀ဒနာ ေျဖေဆးေတြ။ ထမင္း တစ္လုပ္ ေရ တစ္မွဳတ္ စားေသာက္ရဖို႔ အေရးကို ဆိုကၠားနင္း၊ေစ်းေရာင္း၊ကုန္ထမ္းျပီး ပင္ပမ္းၾကီးစြာနဲ႔ ရုန္းကန္ လွဳပ္ရွားရင္း ဘ၀ၾကမ္းၾကမ္းကို မ်က္ကန္းတစ္ေယာက္လို ေလွ်ာက္လွမ္းေနခ်ိန္မွာပဲ ႏိုင္ငံေရး ေျပာင္လဲမွဳနဲ႔ တိုင္းျပည္စီးပြားေရး ခႊၽတ္ျခံဳ က်မွဳေၾကာင့္ ေနဆယ္စင္း ေအာက္က ေလာင္ျမွိဳက္ခံ ဘ၀ဟာ အရွင္လတ္လတ္ ငရဲအိုးထဲ က်သြားသလို အလူးလူး အလဲလဲ ခံစား ခဲ့ရျပန္တယ္။
က်ဳပ္နဲ႔ထပ္တူပါပဲ၊ အေျခခံ ေအာက္ေျခ လူတန္းစားေတြရဲ႕ဘ၀ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာဟာ လူ႔ရယ္လို႔ ျဖစ္လာထဲက လူ႔ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ ညီညြတ္တဲ့ ရွိျပီးသား အခြင့္အေေရးေတြ ဆံုးရွုံး ခဲ့ၾကရတယ္။ ေနေလာင္ခံ ႏွလံုးသားေတြရဲ႕ ဘ၀ဟာ စမ္းေရ ေအးတာနဲ႔ ပန္းေတြ ေမႊးတာကို ခံစားခြင့္ မရသလို၊ ေလေျပ လာတာနဲ႔ လ သာတာကိုလည္း မရင္းႏွီးခဲ့ၾကပါဘူး။ ဥတုေျပာင္းလဲျခင္း ရသေတြနဲ႔ အခ်ိန္ရဲ႕ဆည္းဆာခင္း လွလွ ေလးေတြကိုို ေငးၾကည့္ ခံစားဖို႔ မေျပာနဲ႔ စိတ္ကူူးယဥ္ ေတြးလို႔ မရေအာင္ ဘ၀က ဒဏ္ခတ္ခဲ့တယ္။ အပမ္းေျဖ အနားယူတယ္ ဆိုတာကလည္း က်ဳပ္တို႔နဲ႔ မသက္ဆိုင္သလိုပဲ ခြဲျခားျခင္း၊ ကြဲျပားျခင္းရဲ႕ကမၻာတစ္ဖက္ကို ေရာက္ေနေလရဲ႕။
ဆင္းရဲ မြဲေတမွဳဟာ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ဖြားဘက္ေတာ္ ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ မနက္ ေန႔ ည အခ်ိန္နဲ႔အမ်ွ ၾကိဳးစား လုပ္ကိုင္ၾကေပမဲ့ လုပ္အားနဲ႔ မမ်ွတတဲ့ လုပ္အားခ ၀င္ေငြေလးဟာ ကုန္ေစ်းႏွဳန္း ၾကီးျမွင့္မွဳ အရွိန္အ၀ါ ေအာက္မွာ အျမဲတမ္း သိမ္ငယ္္ ေနခဲ့ရတယ္။ မိသားစု စား ၀တ္ ေနေရး မေျပာနဲ႔ ရွာေဖြသူ တစ္ဦးအတြက္ ေတာင္မွ ေလာက္ငွဖို႔ အႏိုင္ႏိုင္။ လူေတြ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ အသက္ရွင္ ေနႏိုင္ခြင့္တို႔၊ လူမွဳဘ၀ ဖူလံုခြင့္တို႔၊ ပစၥည္းဥစၥာ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခြင့္တို႔ ဆိုတာက က်ဳပ္တို႔လို လူတန္းစားေတြကို ေက်ာခိုင္းေနေလရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္တို႔မွာ မေရရာတဲ့ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ အဲဒါက က်ဳပ္တို႔ဘ၀ရဲ႕ ၾကက္ေျခခတ္ ေန႔စြဲေလးေတြ ကုန္ဆံုးမယ့္ ရက္ကိုေပါ့။
ၾကံဳတုန္းေျပာရဦးမယ္… က်ုဳပ္တို႔ျမန္မာျပည္မွာ နိုင္ငံေရးအရ အျမတ္ထုတ္ တဲ့ စကားလံုး အသံုးတစ္ခုရွိတယ္။ ဘာတဲ့…ေတာင္သူလယ္သမားနဲ႔အလုပ္သမား ေတြဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေျခခံလူတန္စား ႏွစ္္ရပ္ျဖစ္သတဲ့..။ အရမ္းမွန္တဲ့ စကားလံုးပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီသူေတြဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕အေျခ(ေအာက္ေျခ) မွာေနရျပီး အထက္မွာေနတဲ့ ေရေပၚဆီ လူတန္းစားေတြနဲ႔ အာဏာရစ္မွဳး တဏွာရူး အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစား အဆင့္အဆင့္ရဲ႕မတရား လုပ္သမွ်ခံ၊ ဖိႏွိပ္မွဳ မွန္သမွ်ကို ေခါင္းငံု႔ခံ ေနရလို႔ပါပဲ။ အဲဒီလို အေျခမွာေနျပီး ခံခံ ေနရလို႔ အေျခခံလူတန္းစားလို႔ ဆိုတာေပါ့။ေက်းလက္ေန ေတာင္သူလယ္သမား ေတြဟာ လယ္ေတာ ယာေတာ ကြင္းျပင္ေတြထဲမွာ ေနပူ မိုးရြာ မေရွာင္ ႏြားနဲ႔ဖက္ျပီး ရုန္းကန္ လုပ္ကိုင္ရင္း ႏိုင္ငံံံံ့၀မ္းစာကို ျဖည့္တင္းေနၾကေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕အိမ္က စပါးက်ီ နဲ႔ ၀မ္းစာပုတ္ ေတြထဲမွာေတာ့ စပါးေဟာင္းေလာင္း ဆန္ေဟာင္းေလာင္း။ ဒီလိုပဲ ကုန္ထုတ္လုပ္မွဳ စြမ္အား ျမွင့္တင္ဖို႔နဲ႔ လူသံုးကုန္ပစၥည္း တိုးတက္ ထုတ္လုပ္မွဳအတြက္ စက္ရံု အလုပ္ရံုေတြမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ အလုပ္သမား အမ်ားစု မွာလည္း မ၀ေရစာ ၀န္ထမ္းလစာကို အမွီျပဳလို႔ ၀တ္စရာမရွိ..၊ ေနစရာ နတၳိ.။ သူတို႔မွာရွိတဲ့ အားအင္ေတြ၊ လံု႔လစိုက္ထုတ္မွဳေတြ၊ အသက္၊ ေခ်ြး၊ ေသြးေတြ စေတးျပီး တိုင္းျပည္ကို ပူေဇာ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ သူတို႔တေတြ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ လူမွဳဒုကၡ အ၀၀နဲ႔ ဆင္းရဲ ၾကပ္တည္းမွဳ ျပႆနာေတြ ေျဖရွင္းရာမွာေတာ့ အစိုးရရဲ႕ လစ္လ်ဳရွဳျခင္း ရသခါးခါးေတြ ကိုသာ ရရွိခဲ့တယ္။ သိပၸံပညာရွင္ နယူတန္ ရွိေနေသးရင္း ျမန္မာစစ္အစိုးရ လုပ္ခါမွ ငါ့နိယာမ မွားသြား ေလျခင္းရယ္လို႔ ခ်ံဳးပြဲခ် ငိုေလမလား မသိ။ စစ္အစိုးရ အဆက္ဆက္ တိုင္းျပည္ ေကာင္းစားေရး လုပ္ကြက္ေတြ ေၾကာင့္ က်ယ္ေျပာတဲ့ လယ္ေတာမွာ ရယ္ေမာစရာေတြ ဆိတ္သုဥ္းလို႔ ရင္ေမာစရာေတြ ျပည့္ႏွက္လို႔ ေနတာ ၾကာခဲ့ပါျပီ။
အိမ္ေထာင္စု တစ္စုမွာ သားသမီးေတြရဲ႕ စား၀တ္ေနေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးနဲ႔ အျခားလူမွဳေရး လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေဆာင္ရြက္ ေပးဖို႔ အိမ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္တဲ့ မိဘႏွစ္ပါးမွာ အဓိက တာ၀န္ရွိသလို၊ သားသမီးေတြရဲ႕သိတတ္မွဳ၊ ပံ့ပိုးမွဳ၊ တုန္႔ျပန္ကူညီမွဳ ေတြဟာလည္း အေရးၾကီးပါတယ္။ဒါမွသာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့စရာ ေကာင္းတဲ့ မိသားစုဘ၀ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကမွာပါ။ အဲဒီလို မဟုတ္ပဲ မိဘေတြကလည္း တာ၀န္မဲ့၊ က်န္သူေတြကလည္း ၀တၱရားပ်က္ ဆိုရင္ေတာ့ မၾကာခင္ အဲဒီ အိမ္ေထာင္စုဟာ ျပိဳ ကြဲသြားမွာ ေသခ်ာ ေနပါတယ္။ နိုင္ငံ တစ္နိုင္ငံ မွာလည္း ဒီလိုပါပဲ။က်ဳပ္တို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕လူမွဳဘ၀ ဖူလံုေရးနဲ႔ အျခား လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔၊ ျပည္သူလူထုေတြရဲ႕ အသက္ အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ေတြကို ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပဖို႔ အဲဒီ နိုင္ငံရဲ႕အစိုးရမွာ အျပည့္အ၀ တာ၀န္ရွိပါတယ္။
ျမန္မာျပည္ အေနအထားကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။နိုင္ငံသူ နိုင္ငံသားတိုင္းက အမိေျမအတြက္ တာ၀န္ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ၾကေပမယ့္ အစိုးရကေတာ့ ျပည္သူေတြ အေပၚမွာ အႂကြင္းမဲ့ ၀တၱရား ပ်က္ကြက္ခဲ့တယ္။ ျပည္သူူျပည္သားေတြရဲ႕လူမွဳဘ၀ မျပည့္စံု မွဳေတြကို မ်က္ကြယ္ျပဳျပီး ထင္ရာစိုင္းလို႔ လူ႔ အရိုင္းေကာင္ေတြ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျပည္သူ အမ်ား ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ ရွိျပီး ေျမေပၚ ေျမေအာက္က ရရ႔ွိတဲ့ သယံဇာတ ပစၥည္းေတြကို မတရား ဂုတ္ေသြးစုပ္…၊ ကိုယ့္အထုပ္ထဲ ကိုယ္ထည့္္ …၊ အမ်ားျပည္သူကို မငွဲ႔ပဲ လူသတ္လက္နက္ အားကိုးနဲ႔ ရက္စက္မွဳေတြကို ရက္ဆက္ျပီး လုပ္ၾက ေသးတယ္။ဒါ့အျပင္ သူတို႔ရဲ႕မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကို ဖံုးဖိဘို႔ ဟန္ျပ လုပ္ဇာတ္ေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြကို လွည္စားဖို႔ ၾကိဳးစား…။ ဘုရားတည္ ေက်ာင္းေဆာက္၊ လမ္းေဖာက္ တံတားခင္း၊ တာတမံေတြ ဆည္ဖို႔ရင္း ရွိဳးျပအခင္းအက်င္းေတြ နဲ႔ ျမန္မာျပည္ၾကီး အဖက္ဖက္က တိုးတက္ေနပါျပီတဲ့…. ကမၻာကို (စစ္အစိုးရ မီဒီယာ ေတြရဲ႕လက္သံုးစကာနဲ႔ ျပန္ေျပာရရင္) မိုးလံုးျပည့္ မုသားေတြ သံုးလို႔ လိမ္ညာလိုက္တာကလည္း ရြံစရာအတိ။ က်န္တာေတြ တိုးတက္တာ က်ဳပ္ မျမင္မိဘူး။ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကေလးဦးေရ ေသဆံုးမွဳနဲ႔ ဆင္းရဲသားဦးေရ တိုးတက္မွဳ၊ ကုန္ေစ်းႏွဳန္း အဆမတန္ တိုးတက္မွဳေတြကိုေတာ့ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတယ္။ ဆင္သားေရကို ယင္နားရြက္နဲ႔ဖံုး။မင္းသားေခါင္း ျပဳတ္က်လို႔ ေခြးဘီလူးရုပ္က ဘြားကနဲ ေပၚ..။ အရွက္ေတာ္ကြဲ..အမ်က္ေတာ္စြဲလို႔ အသက္ ေလွ်ာ္ေၾကး ေပးရမွာ ေၾကာက္ ။ စားခြက္ အေပ်ာက္ရိုက္ပြဲေတြ ဆင္ႏႊဲရတာလည္း ခဏခဏ ပါပဲဗ်ာ။
အမ်ိုဳးမခ်စ္ မ်ိဳးမစစ္၊ ဆိုးညွစ္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ အိမ္တြင္းသူခိုးျဖစ္ေနတဲ့ အာဏာရွင္ စစ္အစိုးရ လက္ေအာက္က ျမန္မာျပည္ဟာ ဘယ္သူ႔အားကုိုးနဲ႔ ဆင္းရဲတြင္းနက္ ေနသလဲဆိုတာ စဥ္္းစားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ က်န္းမာေရး မေကာင္းလို႔ ေဆးရံုမသြားေလနဲ႔၊ ေသဖို႔ က (၉၀)% က်ိန္းေသတယ္။ စစ္တပ္ေဆးရံုေတြကလြဲလို႔ တစ္ျပည္လံုးမွာ ရွိတဲ့ ေဆးရံုအားလံုး ကုသဖို႔ေဆး လံုး၀မရွိဘူး။ စာမတတ္လို႔ ေက်ာင္းမသြားေလနဲ႔… မူလတန္း ေက်ာင္းသားတစ္ဦး ရဲ႕ ေက်ာင္း၀င္ေၾကး၊ စာအုပ္ဖိုး၊ ဘာေၾကး ညာေၾကးေတြက ေရႊေစ်းထက္ ၾကီးေသးတယ္။သင္ ေပးတဲ့ စာေတြကလည္းၾကည့္ဦး..အာဏာရွင္စံနစ္ သက္ဆိုးရွည္ေစမယ့္ ကြ်န္ပညာေရးကို အကြက္က်က် အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ပညာေရး ေလ့လာသူ အခ်ဳိ႕က..ျမန္မာျပည္ စာသင္ေက်ာင္း ေတြက ေက်ာင္းနဲ႔မတူပဲ၊ ကြ်န္ လူတန္းစားေတြ၊လူသားစက္ရုပ္ေတြကို ထုတ္လုပ္ေပးေနတဲ့ စက္ရံုေတြနဲ႔ တူတယ္လို႔ ေျပာတာေပါ့။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ဘက္စံု အခင္းအက်င္းကို ဘယ္ရွဳေထာင့္ ဘယ္ပံုစံနဲပဲ ၾကည့္ၾကည့္ အားရစရာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ဆိုလို႔ ဘာတစ္ခုမွ မရွိဘူး။
သူခိုး၊ ဓါးျပ၊ မုဒိမ္းေကာင္၊ လူသတ္သမား၊ သာသနာဖ်က္ အေကာင္ေတြရဲ႕ မတရား ဗိုလ္က် စိုးမိုး အႏိုင္က်င့္ ႏိွက္စက္မွဳေအာက္က ျပည္သူေတြရဲ႕ဘ၀ဟာ ေတာက္ေခါက္ အံၾကိတ္၊ လက္ညွိုဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ရံုက လြဲလို႔ အသည္းမွာ နာစရာမက်န္ေအာင္ ဆယ္ခါျပန္ သဒၵါလန္ ခဲ့တာလည္း ႏွစ္ေပါင္း (၄၀) ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ။ အဲ…ငါ မႏိုင္မ သားေတြ အေၾကာင္း ေျပာမိလိုု႔ က်ဳပ္ဘ၀ရဲ႕ မေသခ်ာတဲ့ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ကို ေဖာ္ျပဖို႔ ေမ့သြားတယ္။ တဖက္က ၾကည့္ျပန္ေတာ့ ေျပာမျပလို႔လည္း မရျပန္ဘူး။ က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္မွာက ကိုယ့္္ၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္တီးခြင့္မွ မရၾကတာ၊ က်ဳပ္တို႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ၾကမၼာကို လူစိတ္မရွိတဲ့ စစ္ဘီလူးေတြကသာ သူတို႔စိတ္တိုင္းက် ၾကိဳးဆြဲေန ၾကတာမဟုတ္လား။ က်ဳပ္လည္း သူတို႔ၾကိဳးဆြဲရာ က ရမယ့္အစား ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္တီးခြင့္ ရႏိုင္ မယ္ထင္တဲ့ တစ္ပါးတိုင္းျပည္ရဲ႕လ ရိပ္မွာ ခို၀င္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း အမိေျမကို ယာယီ စြန္႔ခြာလာခဲ့တယ္။
အားမတန္ မာန္ေလွ်ာ့
ေဖ်ာ့ေတာ့ နွလံုးသားမွာ
ဒဏ္ရာေတြ ျပည့္ႏွက္
ရက္စက္မွဳေတြနဲ႔ ကင္းေ၀းရာ
ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ
ေဖြရွာလို႔ထြက္ခဲ့
တစ္ျပည္ တစ္ရြာရဲ႕ ရင္ခြင္
ညွင္သာစြာ ခို၀င္နား
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်ားစြာျဖင့္။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
Labels: ရသေဆာင္းပါး
